Nie każda seria dla dzieci potrafi połączyć codzienne szkolne sprawy z prawdziwą przygodą. Emi i Tajny Klub Superdziewczyn robi to za pomocą zagadek, tajnych misji, humoru i opowieści o przyjaźni. Poniżej wyjaśniam, o czym są książki Agnieszki Mielech, w jakiej kolejności je czytać, dla jakiego wieku są odpowiednie i które wydania najlepiej wybrać na początek.
Najważniejsze informacje o serii Emi i Tajny Klub Superdziewczyn
- Autorka: Agnieszka Mielech, ilustracje Magdaleny Babińskiej.
- Wiek czytelników: przede wszystkim dzieci od 6 do 11-12 lat.
- Punkt wyjścia: Emi zakłada klub przyjaciół, który rozwiązuje zagadki i podejmuje tajne misje.
- Kolejność: najlepiej zacząć od tomu pierwszego, a po czterech pierwszych książkach sięgnąć po cykle poboczne.
- Formaty: książki papierowe, e-booki oraz audiobooki, zależnie od tomu.
To opowieść o przyjaźni, pomysłowości i działaniu
Główną bohaterką jest Emi, dziewczynka pełna energii i pomysłów. Wraz z Anielą, Faustyną, Florą, Frankiem, Luckiem i innymi przyjaciółmi tworzy grupę, która nie czeka bezczynnie na rozwiązanie problemu. Tajny Klub Superdziewczyn działa dzięki współpracy, odwadze i umiejętności patrzenia na sprawy z kilku stron.
Akcja rozgrywa się między innymi w szkole, domu, na wsi, w górach i podczas podróży. Bohaterowie szukają zaginionych przedmiotów, rozwiązują zaszyfrowane wiadomości, pomagają zwierzętom i mierzą się z zagadkami, które wyrastają z pozornie zwyczajnych sytuacji. To ważne, bo przygoda nie wymaga tu magicznych mocy. Największą siłą dzieci są ciekawość, wyobraźnia i solidarność.
Seria należy do literatury dziecięcej i powieści przygodowej, ale nie jest przeznaczona wyłącznie dla dziewczynek. W klubie pojawia się również Franek, a chłopcy także mogą łatwo odnaleźć się w dynamicznych misjach, humorze i zagadkach. Z mojego punktu widzenia hasło „superdziewczyny” nie wyklucza nikogo, tylko podkreśla sprawczość bohaterek.
Kim są bohaterowie i co wyróżnia świat Emi
Emi mieszka z rodzicami i czekoladowym labradorem Czekoladą w domu Na Bateryjce. Jej przyjaciele mają różne charaktery, zainteresowania i temperamenty. Jedni są bardziej odważni, inni ostrożni, muzykalni, dociekliwi albo skłonni do żartów. Dzięki temu klub nie przypomina grupy identycznych postaci, lecz prawdziwą paczkę dzieci.
Autorka nie buduje przygód wyłącznie na pościgach i sensacji. W wielu tomach pojawiają się tematy bliskie dzieciom, takie jak szkoła, wakacje, przeprowadzka, występ sceniczny, relacje z rówieśnikami, opieka nad zwierzętami czy troska o środowisko. Zagadki są pretekstem do pokazania, jak rozmawiać, dzielić obowiązki i reagować, kiedy ktoś potrzebuje pomocy.
Charakterystyczne są także ilustracje Magdaleny Babińskiej. Obrazki nie pełnią wyłącznie funkcji ozdobnej, ponieważ pomagają młodszym czytelnikom śledzić akcję i rozpoznawać bohaterów. Połączenie krótkich rozdziałów, żywego języka i ilustracji sprawia, że seria dobrze nadaje się do pierwszych samodzielnych lektur.
W jakiej kolejności czytać książki
Najlepszym wyborem jest kolejność chronologiczna. Pierwszy tom pokazuje, jak powstaje klub, dlatego rozpoczęcie od przypadkowej części może odebrać część przyjemności z poznawania bohaterów i ich relacji.
| Etap | Co obejmuje | Dlaczego warto zacząć tutaj |
|---|---|---|
| Tom 1 | Emi i Tajny Klub Superdziewczyn, spotykany także z dopowiedzeniem Nigdy więcej nudy | Początek klubu i pierwsza większa misja. |
| Tomy 2-4 | Kółko hiszpańskiego, Na scenie, Akcje w wakacje | Rozwijają grupę bohaterów i ustalają najważniejsze relacje. |
| Kolejne tomy serii głównej | Między innymi Źrebaki i rumaki, Śnieżny patrol, Poszukiwacze przygód, List w butelce, Hokus-Pokus, Polarna wyprawa, Aloha!, Niezłe ziółka, Hej, w góry!, Kociaki adopciaki, Na dwóch kółkach i Wakacje w siodle | To dalsze misje, w których klub mierzy się z nowymi miejscami i problemami. |
| Cykle dodatkowe | Dookoła świata, wielkie księgi oraz wydania specjalne | Najlepiej sięgnąć po nie po czterech pierwszych tomach. |
Twórcy serii przedstawiają główny cykl jako rozwijany w kolejnych numerowanych tomach, a katalogi księgarń nie zawsze pokazują wszystkie wydania w identyczny sposób. Przy zakupie używanego egzemplarza najlepiej sprawdzić numer tomu i podtytuł, nie tylko kolejność wyświetlania na stronie.
Dla jakiego wieku są te powieści
Najczęściej poleca się je dzieciom w wieku 6-11 lat, choć wiele zależy od doświadczenia czytelniczego. Dziecko w wieku 5-6 lat może słuchać książki z rodzicem, a starszy czytelnik może wracać do ulubionych tomów dla humoru, wspomnień i kolekcjonerskiej przyjemności.
Młodsze dzieci docenią ilustracje i przejrzystą fabułę, natomiast uczniowie pierwszych klas szkoły podstawowej łatwiej odczytają szkolne konflikty, żarty i motyw tajnych misji. Nie jest to seria dla dzieci szukających bardzo złożonej intrygi. Zagadki pozostają przystępne, a napięcie jest bezpieczne i pozbawione mrocznej atmosfery.
Rodzic powinien zwrócić uwagę przede wszystkim na samodzielność dziecka. Jeśli czytelnik dopiero zaczyna dłuższe książki, dobrym rozwiązaniem będzie wspólne czytanie jednego rozdziału wieczorem. Jeżeli dziecko czyta płynnie, może od razu rozpocząć od tomu pierwszego i samodzielnie śledzić kolejne misje.
Książka papierowa, e-book czy audiobook
Wybór formatu zależy od tego, jak dziecko lubi obcować z literaturą. W przypadku tej serii papier ma dodatkową zaletę, ponieważ ilustracje, okładki i kolejne numery tomów zachęcają do budowania własnej kolekcji.
| Format | Największa zaleta | Ograniczenie |
|---|---|---|
| Książka papierowa | Łatwe śledzenie ilustracji i przyjemność kolekcjonowania. | Zajmuje miejsce i może być mniej wygodna w podróży. |
| E-book | Cała biblioteczka może zmieścić się na jednym czytniku. | Nie każdy młody czytelnik lubi czytać z ekranu. |
| Audiobook | Pomaga odpocząć od samodzielnego czytania i dobrze sprawdza się w samochodzie. | Nie zastępuje w pełni ćwiczenia płynnego czytania. |
Audiobook traktowałbym jako uzupełnienie, a nie zamiennik książki, szczególnie gdy dziecko dopiero rozwija technikę czytania. Z kolei e-book ma sens podczas wyjazdu albo wtedy, gdy w domu brakuje miejsca na kilkanaście tomów.
Co działa, a co może nie spodobać się każdemu
Najmocniejszą stroną serii jest konsekwentne pokazanie, że dzieci mogą samodzielnie organizować działania i rozwiązywać problemy. Bohaterowie nie są idealni, popełniają błędy, kłócą się i muszą dojść do porozumienia. Dzięki temu przesłanie o przyjaźni nie brzmi jak szkolna pogadanka.
Podoba mi się również zmienność scenerii. W jednym tomie klub może zajmować się szkolną zagadką, w innym wyjechać na wieś, nad morze, w góry albo za granicę. Każda książka ma własny temat przewodni, więc kolejne części nie są wyłącznie powtórzeniem tego samego schematu.
Ograniczenie jest równie oczywiste. Czytelnik szukający realistycznej powieści psychologicznej albo bardzo trudnego kryminału może uznać te książki za zbyt proste. To literatura dla dzieci, dlatego rozwiązania bywają szybkie, a konflikt zazwyczaj prowadzi do bezpiecznego i budującego finału. W tej grupie wiekowej uważam to jednak za zaletę, nie wadę.
